بيا در سايه سار درخت دوستي بنشينيم چشم اندازمان كوچه باغ دانايي باشد خاكستر غربت را به باد بسپاريم و در آينه ي عاطفه نگاه كنيم نشاني خانه ي اشتياق را بپرسيم و به اولين شكوفه ي سيب كه رسيديم با يك شاخه گل نسترن گيسوانش را شانه كنيم فواره را ميبيني؟ نوازش آفتاب را حس ميكني؟ اگر پاسخت آري است بيا تا در باغستان تبسم آلاچيقي بسازيم از نيلوفر هاي پيچان و در زير سايه بان آن تفكر را معني كنيم و به صداي ني لبك چوپان دشت تقدير گوش دهيم
